اگر فوتباليست نمي‌شدي، دلتا‌ن مي‌خواست چكاره شوي؟
در دوران كودكي هميشه دوست داشتم خلبان شوم.‌

اولين رويداد بزرگت چه بود؟
با داشتن تنها چهار سال سن به ورزشگاه رفتم و ميان چهل هزار تماشاگر نشستم.‌

پول توجيبيتان را چگونه به‌دست مي‌آورديد؟
هميشه از بزرگترم مي‌گرفتم.‌

چه جوري به بهترين شكل خستگي را فراموش مي‌كنيد؟
با گردشي كوتاه در شهر، رفتن به سونا و شنا.‌

سلطان دوران كودكي‌ات چه كسي بود؟
هيچ وقت چنين كسي را نداشتم.‌

فكر مي‌كني، چه كاري را ديگران بهتر از تو انجام نمي‌دهند؟
خودم را بهتر از هر كس ديگري مي‌شناسم.‌

موقع شنيدن چه آهنگي ذوقي براي بلندتر كردن صداي راديو داري؟
همه نوع آهنگي گوش مي‌دهم.‌

چه چيزي تو را خشمگين مي‌كند؟
همواره مي‌كوشم تا آن قدر برخود مسلط باشم كه عصباني نشوم.‌

بدترين لحظه زندگي‌ات تا به حال چه بوده؟
وقتي كه به مدرسه مي‌رفتم برف مي‌آمد كه از راديو اطلاع داده شد مدارس تعطيل هستند، اما از آن خبر نداشتم و بيست دقيقه در سرما ايستادم.‌

هلي كوپتر هستي يا جت؟
با وجودي كه به من لقب هلي كوپتر دادهاند، اما داخل جت احساس امنيت بيشتري مي‌كنم.‌

اينجا کجاست؟
جايي که در آن بزرگ شدم و هيچ وقت فراموشش نمي کنم. جايي در جنوب تهران با بچه هاي بااستعداد مثل همه بچه هاي جنوب شهر.

محله دوران کودکي زميني براي فوتبال داشت؟
جايي بود به اسم کانون ميثم. اين کانون هم استخر داشت ، هم زمين چمن و هم کتابخانه. براي آن منطقه غنيمتي بود. من فوتبال را از اينجا شروع کردم.

 

وقتي شروع کردي کجا را مي ديدي؟

نمي شود گفت بايرن مونيخ و هانوفر و بوندس ليگا را؛ اما خيلي دوست داشتم پيشرفت کنم. فوتبال را خيلي دوست داشتم. فوتبال خارجي زياد مي ديدم. هميشه هم در دلم مي گفتم خدا کند من هم بتوانم در اين ورزشگاه ها فوتبال بازي کنم.

ولي باور نمي کردي پايت به آنجا برسد؟
به هر حال آرزو کردن اولين قدم براي رسيدن به چيزي است.

 

پرواز از کجا شروع شد؟

روزي با بچه محل ها مقابل يک تيم خوب که بازيکنان خوبي داشت بازي کرديم. ناصر عباسي بازيکن استقلال و رضا شاهرودي بازيکن پيروزي در آن تيم بودند.

 
من در آن بازي 2گل زدم. فردي به نام رحيم حداد زرين آمد و به من گفت : تو آينده خوبي داري اگر فوتبال را جدي بگيري به تيم ملي مي رسي.

او آن موقع مربي تيم فتح بود و مرا به تيمش دعوت کرد. من هم به دبيرستان مي رفتم و بعدازظهري بودم. قرار شد آخرين امتحان را که دادم به مربي زنگ بزنم. همين طور هم شد. وارد تيم جوانان فتح شدم. سال اول در دسته 2جوانان تهران 21گل زدم. هم آقاي گل شدم هم تيم ما به دسته يک رفت. سال بعد در دسته اول تهران سوم شديم. 3سالي که در فتح بودم خيلي خوب رشد کردم.

پس چرا از اين تيم جدا شدي؟
در فوتبال زماني مي رسد که احساس مي کني بايد موقعيت خودت را تغيير دهي. خدمت سربازي بهانه ايجاد اين تغيير شد و من به پيشنهاد حسين فرکي به پاس رفتم.

چند سال در پاس بودي؟
3سال. اتفاقا سالهاي حضور در تيم پاس هم سالهاي خوب و خاطره انگيزي بود.

بعد هم که تيم ملي و بوندس ليگا؟
بله. هامبورگ ، بوخوم ، بايرن مونيخ و هانوفر مثل اين که روزهاي اول حضور در هامبورگ خيلي سخت گذشت. من تجربه زندگي انفرادي را نداشتم. برايم خيلي سخت بود.
روزهاي خيلي بدي را پشت سر گذاشتم ، ولي در اين 6سال هيچ وقت نااميد نشدم. حتي در روزهايي که مصدوميت ، عرصه را به من تنگ مي کرد.

 

در آن روزها بازي در تيم ملي هم دردي را دوا نمي کرد؟
اتفاقا من براي اميد گرفتن مي آمدم ، ولي هر دفعه که مي آمدم اينجا بدتر مي شدم. بي روحيه تر و سرخورده تر. در تيم ملي زياد به من بازي نمي رسيد. وقتي بر مي گشتم از بازي در هامبورگ محروم مي شدم.
اصلا حسادت نمي کردم ولي مي ديدم توانايي انجام کاري را دارم که ديگر همکارانم در تيم ملي از انجام آن عاجز بودند. اين شرايط ادامه داشت تا مصدوم شدم.

 
روزهاي مصدوميت يک ورزشکار روزهاي ويژه اي است که اگر مقاوم نباشد، نابود مي شود. بعد از آن که در ژاپن عضله شکم من پاره شد به آلمان برگشتم و 4ماه دوران نقاهت من به دويدن صرف گذشت.
فيزيوتراپ تيم (هرمن) هميشه در باشگاه بود. وقت و بي وقت مي رفتم در مي زدم و او را از استراحت مي انداختم. به هر حال نبايد اميدم را از دست مي دادم. حتي در جنگل مي دويدم ، ولي متوقف نمي شدم. بلافاصله بعد از بهبودي ، بيني ام در يک بازي دوستانه هامبورگ شکست. آنهايي که داستان مرا مي دانستند خيلي دلشان به حالم سوخت.

 
فرانک ، پزشک تيم سعي مي کرد مدام به من دلداري بدهد. فاصله آن جزيره (محل مصدوميت) تا بيمارستان را با کشتي طي کرديم و در تمام طول درمان هم فرانک پيش من بود. اين حادثه باعث شد دوست خوبي مثل او پيدا کنم.
اين دوستي هنوز هم ادامه دارد و هميشه به من مي گويد هيچ وقت فکر نمي کردم بعد از اين 2مصدوميت بتواني دوباره به فوتبال حرفه اي برگردي.

روزهاي تلخي را در هامبورگ گذراندي؟
بله. خيلي تلخ و به همين دليل مجبور شدم به بوخوم بروم. البته اولش شک داشتم. به هر حال هامبورگ يک تيم بزرگ و پرامکانات بود و بوخوم يک تيم کوچک و دسته دومي. مربي تيم بوخوم آن موقع برنارد ديتس بود، ولي اوايل فصل عوض شد و پيتر نويوآ آمد. همان فردي که در ايران به نوي رورر معروف است. تيم با او اوج گرفت.

به من اعتماد داشت و بعد از مدتها توانستم جايي در تيم پيدا کنم و به همين دليل تصميم گرفتم ديگر اين جايگاه را از دست ندهم.

چه چيزي جايگاهت را به خطر مي انداخت؟
ادامه وضعيت گذشته در تيم ملي.

 

چه وضعيتي؟
مقدماتي جام جهاني 2002بود. به تهران آمدم. بعد از 2بازي تيم ملي متوجه شدم آش همان آش است و کاسه همان کاسه.

مربي تيم بلاژه ويچ بود. به او گفتم فکر مي کنم بود و نبود من براي تيم شما يکسان باشد. به همين دليل اجازه مي خواهم ديگر نيايم. ساکم را برداشتم و به آلمان برگشتم.
در بوخوم جايگاه ثابتي داشتم تا آن که موقع دويدن در جنگل پايم پيچيد. چون هوا سرد بود و من هم خوب گرم نکرده بودم اين مصدوميت 50روز مرا از صحنه دور کرد.

 
در اين مدت کريس يانسن ، بازيکن جايگزين من خيلي خوب گل زد و تا آخر فصل به من بازي نرسيد. آن سال به دسته اول بوندس ليگا صعود کرديم و در همان سال اول نهم شديم.

سال بعد 4پله صعود کرديم. براي ما خيلي جالب بود که شالکه و دورتموند پايين تر از ما قرار گرفته اند. حضور در جام يوفا براي تيمي مثل بوخوم افتخار بزرگي بود.
من در سالهاي حضور بوخوم در دسته اول خيلي خوب کار کردم و خوشبختانه ديگر مصدوم نشدم. بعد از حضور در جام يوفا چند پيشنهاد خوب داشتم که بايرن بهترين آنها بود.

چرا به بايرن؟ از تيمي به قول خودت کوچک به تيمي تا اين حد مهم؟
فکر مي کردم موفق مي شوم. ارزيابي خودم اين بود. الان هم وجدانم ناراحت است. باور کنيد من سعي خودم را کردم، ولي موقعيت مناسبي براي من فراهم نشد. اينها را به گردن مربي هم نمي اندازم.او در ابتداي فصل 3-2 فرصت به من داد که آن روزها بايرن خيلي بد بازي مي کرد. همه بد بودند و هيچ توپي هم براي من نيامد. بعد هم که روي نيمکت نشستم تا فصل تمام شد.

اسم اين را چه مي گذاري؟

هر چه باشد بدشانسي نيست. من اصلا رابطه خوبي با اين کلمه ندارم. عدهاي مي گويند در بايرن فضا، ضد غيربومي هاست. اين ايده را هم قبول ندارم. الان بازيکناني از پاراگوئه، هلند، برزيل، پرو بوسني به طور ثابت براي بايرن بازي مي کنند. حتي علي کريمی هم چند بازي در ترکيب اول به ميدان رفته.

بايرن يک تيم بزرگ است. يک مجموعه اقتصادي بزرگ که مي خواهد در قبال سرمايه گذاري، به اهداف اقتصادي اش برسد. آنها مثل ماشين فکر و کار مي کنند. اين وسط جايي براي عاطفه باقي نمي ماند. اصلاً منطقي هم نيست که کلي بابت يک بازيکن پول بدهد تا او را خراب کند. من فکر مي کنم شرايطي که در يک مقطع خاص زماني بر يک بازيکن يا مجموعه تيم حاکم مي شود در سرنوشت بازيکن نقش عجيبي را بازي مي کند. تورستن فرينگز، سامي کوفور، توماس لينکه و هارگريوز همه از خوبهاي بوندس ليگا بودند، اما همين شرايطي که مي گويم يا آنها را از ترکيب تيم و يا کلا از بايرن مونيخ جدا کرد. وقتي ديدم اين شرايط قرار است براي من ادامه داشته باشد تصميم به جدايي گرفتم در حالي که من تا سال 2007 قرارداد داشتم و پول خوبي هم مي گرفتم. مي توانستم تا سال بعد از جام جهاني در بهترين شهر و بهترين تيم آلمان بمانم ولي همان يک سال حضور در بايرن تجربه هاي سنگيني به من منتقل کرد و مي خواستم جاي ديگري خودم را امتحان کنم.

عضويت در بايرن جريان قدرتمندي را براي حضور دوباره ات در تيم ملي به وجود آورد.

من واقعاً نمي خواستم ديگر براي تيم ملي بازي کنم. اين نظر قطعي من بود. حال عده اي که وحيد هاشميان را به بي تعصبي و ايراني نبودن متهم مي کردند به وجدانشان واگذار مي کنم. ذره ذره وجود من پر از عشق به اين خاک است. اگر هم برگشتم احساس کردم تيم ملي در راه جام جهاني نبايد ناکام بماند و اگر باز هم نتوانيم به جام جهاني برويم، به فوتبال ما خيانت مي شود. اين فوتبال و حتي نسل هاي بعدي لطمه مي خورند. اين بود که ريسک کردم و برگشتم.

ريسک؟

بله چون اگر تيم ناکام مي شد همه چيز به گردن من مي افتاد. من در روزهاي بدي به تيم ملحق شدم. روزهاي سخت مرحله اول جايي که حتماً بايد قطر را مي برديم و با کمک خدا برديم.

وقتي کنار کشيدي نترسيدي؟

مگر غير از خدا از چيز ديگري بايد ترسيد؟ من حرفم را زدم. حقيقت را گفتم و به کسي هم بي احترامي نکردم. الان هم خوشحالم که حرف دلم را زده ام. من دوست داشتم در تيم ملي بازي کنم چون وقتي يک گل ملي مي زنم مردم کشورم خوشحال مي شوند.

گل باشگاهي فقط شادي هواداران تيم و پاداش مالي برايت دارد. ولي گل ملي يک احساس عجيب به تو هديه مي کند. اين احساس خريدني نيست. من به خاطر اين احساس دوست داشتم در تيم ملي بازي کنم ولي وقتي با من با صداقت برخورد نشد، گذاشتم و رفتم.

نمي خواهم زياد پرونده هاي قديمي رابه هم بريزم ولي خيلي ها مي خواهند بدانند اينهايي که صداقت در کارشان نبود چه کساني هستند؟

نمي توانم از کسي اسم ببرم. ببينيد فضاي اردوي تيم ملي اصلا فضاي خوبي نبود. من با همه توانايي ام بايد کنار مي ماندم. بازي با عربستان در تهران (ابتداي بازيهاي مقدماتي جام جهاني 2002) اصلاً از من استفاده نشد. در تايلند هم همين طور. بعد من تصميم گرفتم جدا شوم. بليت گرفتم براي آلمان. مرحوم رنجبر به من گفت چرا داري جدا مي شوي. من هم گفتم تا حالا منظم بودم، خوب تمرين مي کردم و در خدمت تيم بودم. اما واقعاً نه من مي توانم به تيم ملي کمک کنم و نه تيم ملي به من. پس بهترين راه، جدايي است. گفت براي بازي با عراق خيلي روي تو حساب کرده ايم، ولي من همانجا خداحافظي کردم. فکر مي کنم آن موقع هم در تيم ملي باخته بودم و هم در هامبورگ.

اين تصميم تا چه زماني سرجايش بود؟

من از هامبورگ به بوخوم رفتم. فکر مي کنم روزهاي حضور در بوخوم خيلي براي من مفيد بود. روزهايي براي استقلال فکري و خودسازي. روح من در بوخوم تراش خورد چون واقعاً هيچ کس را نداشتم و به هيچ چيز جز رسيدن به نقطه اوج فکر نمي کردم.

سال او حضور در دسته اول 10 گل و سال دوم 16 گل زدم. بعد که به بايرن رفتم برانکو مرا دعوت کرد، ولي يک کلام به او گفتم نه. مي ترسيدم باز هم داستان سال 2001 تکرار شود.

اما هر روز در ايران يک داستان براي وحيد هاشميان مي ساختند. بي غيرت، وطن فروش، بي تعصب و هزار عنوان ديگر هم شده خاص من. ولي در جواب هيچ کدام از آنها به ادبيات نادرست و غيرمحترمانه روي نياوردم. من بازيکني نيستم که 20 دوست خبرنگار داشته باشم. هيچ وقت هم حاشيه نداشته ام. سعي کردم اين مرحله بحراني را هم بدون مشکل پشت سر بگذارم. زماني به تيم اضافه شدم که احساس کردم وظيفه ام به عنوان يک ايراني حکم مي کند. جايي که حساس و تعيين کننده بود و فکر مي کنم چه در مرحله اول و چه در مرحله دوم به وظيفه ام عمل کردم.

الان اردوي تيم ملي چه فرقي با آن زمان که ترکش کردي دارد؟

الان فضا سالمتر شده. ديگر انحصار يکي دو نفر يا يکي دو تيم نيست. يکي از ابومسلم است، 2 تا از سپاهان، 3 تا از فولاد و چند تا هم از تميهاي ديگر. حاشيه هاي اين تيم کمتر از گذشته است.

واقعا؟

احساس من اين است.

سين جيم غير فوتبالي:

 
چقدر مطالعه مي کني؟
خيلي. بيشتر وقت من در تنهايي به مطالعه مي گذرد.

کتاب يا روزنامه؟
هر دو.

چه کتابهايي؟
کتابي مي خوانم که تاثير بگذارد. کتاب کيمياگر (پائولو کوئيلو) خيلي روي من اثر گذاشت. چون شخصيت داستان را خيلي به خودم نزديک حس مي کردم. حتي کتابهاي روانشناسي هم زياد مي خوانم. روانشناسي فرمولي (آنتوني رابينز) و کتابهاي وين داير را هم خوانده ام.

 

اينترنت چطور؟
تا دلت بخواهد. خيلي پاي اينترنت مي نشينم. زياد ايميل مي زنم. چت مي کنم. خلاصه کلي با آن سر و کله مي زنم.

سايت هم که داري؟
بله. البته کارهاي سايت را يکي از دوستانم انجام مي دهد. مي خواهم بخش خبري و بخش ورزشي آن را فعال کنم و با جذب درآمد، ديگر نياز به حمايت مالي نداشته باشد. دوست دارم اين سايت خيلي قوي کار کند.

به فکر ورود به مطبوعات هم افتاده اي؟
بله. مي خواهم در آينده يک مجله فوتبالي بزنم. اين اتفاق بالاخره روزي مي افتد، اما شايد وقتي که به ايران بازگشتم.

نمي خواهي وارد دنياي متاهلين شوي؟
6سال پيش اگر اين سوال را از من مي پرسيديد مي گفتم هيچ وقت ازدواج نخواهم کرد، اما خاصيت زندگي اين است که هر لحظه اش شرايط خاص خود را دارد.

يعني الان به فکر ازدواج افتاده اي؟
روزهاي اول که به آلمان آمده بودم ، مادرم خيلي اصرار داشت که ازدواج کنم ولي من معتقد بودم بايد شرايط آن فراهم شود. اين اصرار حالا کمتر شده.

و نظر خودت؟
فکر مي کنم ازدواج حتما بايد انجام شود نه به خاطر اين که يک کار عرفي کرده باشي تا بقيه بگويند خب اين يکي هم زن گرفت. نه هر فردي بايد همتاي خودش را پيدا کند. به اين دليل هيچ سن مشخصي را براي ازدواج قائل نيستم. يکي در 20سالگي لنگه خودش را پيدا مي کند و يکي در 45سالگي.

حالا اين ازدواج به زودي سر مي گيرد؟
اگر بتوانم شريک مناسبي پيدا کنم، بله.

 

مي تواني در چند جمله مادرت را وصف کني؟
مادرم هم پدرم بود هم مادرم. 6سال داشتم که پدرم فوت کرد. همه وجودش را براي من گذاشت. سعي مي کرد هر چه مي خواستم عملي کند. نسبت به توان او، کمبودي نداشتم.

الان هم خيلي دلم پيش اوست چون براي راه رفتن مشکل پيدا کرده و سختي زيادي را تحمل مي کند. مادر موجود شريفي است. هميشه مي بخشد و انتظار جبران هم ندارد. جانش ، سلامتي اش و محبتي که به پاي ما ريخته. خدا حفظش کند.

يک نقطه پايان هم براي مصاحبه تعيين کن.

باز هم ايران. دوستش دارم. خاکش را مي بوسم و خاک پاي مردمش هستم. اين را از صميم دل مي گويم.

 به امید موفقیت وگلزنی وحید دربازی هانوفر برابر بوخوم

دويچه وله: بيش از دوسوم فصل جارى بوندس ليگا سپرى شده. لطفا وضعيت خودتان و وضعيت تيم‌ هانوفر را براى ما ارزيابى کنيد.